Het verhaal achter insuline; nobelprijs 1921

Het verhaal achter insuline; nobelprijs 1921

Door Dr Alex Ryan, Bron: Diabetes UK

Toen een paar weken geleden de Nobelprijswinnaars van 2014 aangekondigd werden, besloot ik een paar winnaars op te zoeken die dicht bij al onze harten liggen; Dr Frederick Grant Banting en Professor John James Rickard Macleod. In 1923, één jaar nade publicatie van hun vondsten, werden zij bekroond met de Nobelprijs voor ‘de ontdekking van insuline.’

Hoewel het in die tijd al meerdere jaren bekend was dat de alvleesklier en een ‘theoretisch’ hormoon genaamd insuline, een belangrijke rol spelen bij het vormen van diabetes, was niemand in staat om de details uit te werken. Bovendien was niemand in staat om succesvol insuline te extraheren, en de behandeling met pancreas extracten resulteerde niet in correcties van de bloedsuikerspiegel.

Dr Banting, die in 1921 nog een pas afgestudeerdechirurg was, zonder eerdere onderzoekservaring, had een theorie over hoe insuline geëxtraheerd kan worden. Hij nam contact op met Professor Macleod aan de University of Toronto, die de faciliteiten en de medewerking verschaftevan een van zijn medische studenten gedurende de zomer. Charles Best en Clark Noble ‘gooide een munt op’ om te zien wie de eerste maand zou werken, en gelukkig voor Dr Best, won hij.

Banting’s theorie hield in dat het verbinden van specifieke eigenschappen in de alvleesklier de insuline zou beschermen. In wetenschappelijke termen wordt dit ook wel genoemd; ligeren van de ductus pancreaticus, wat insuline beschermdtegen de harde enzymen die van naturenvrij komen uit de alvleesklier. Zodoende is hij in staat cellen en insuline intact te extraheren zodat die gebruikt kunnen worden voor verdere behandeling. Bantingen Best hebben tijdens de onderzoeksperiode diverse tests uitgevoerd op hondenen ze behandeld met deze alvleesklier extracten terwijl ze de bloedsuikerspiegel meten.

Na veelbelovende ‘voorlopige’ resultaten, waren Bantingen Best niet in staat om insuline volledig te zuiveren. Macleod breide daarom het team uit met  Dr JamesCollip, een biochemicus. In januari 1922 slaagde Collip erin om het extract verder te zuiveren.

Klinische proeven konden nu beginnen. De eerste persoon die werd behandeld met de insuline was de 14-jarige Leonard Thompson. Helaas leidde een onzuiverheidin Banting enBest's extract toteen allergische reactie tijdens een eerste behandeling, maar een tweede behandeling met Collip's ultra-gezuiverde en geconcentreerde insuline werkte. Insuline kon nu worden gewonnen uit de alvleesklier. Het kon daardoor gebruikt worden om de bloedsuikerspiegel te verlagen en het leven van iemand met diabetes een stuk aangenamer te maken.

In 1923 werd insuline massaal geproduceerd voor behandelingen door Eli Lilly. Een paar maanden later werden Banting enMacleod bekroond met de Nobelprijs. Geïrriteerd dat Best niet werd genomineerd had Banting met Best afgestemd om zijn prijs enhet geld met hem te delen, terwijl Macleod zijn prijs deelde met Collip.

U denkt misschien dat dit perfect is verlopen, maar er was eigenlijk veel vijandigheid tussen Banting en Macleod. Er zijn verschillende artikelen gepubliceerd gericht op de strijd en argumententussen leden van de groep. Ik zal afsluiten met één van mijn favorieteverhalen. In januari 1922 stormde Banting, Macleoden Collip eenkinderafdeling van een ziekenhuis binnen waar patiënten incoma lagen. Ze rendende hele afdeling door terwijl ze de kinderen behandelde met hun nieuw gezuiverd insuline.Tegen de tijd dat ze de laatste patiënt behandelde, werd de eerstewakker. Ik weet dat dit verhaal verfraaid kan zijn, maar ik wil het graag geloven.

Deel dit artikel en volg onze nieuwsfeed: Twitter Facebook RSS