Een kind verwachten is geen grapje als je diabetes hebt

Een kind verwachten is geen grapje als je diabetes hebt

Mijn bevalling is officieel gepland voor 11 november!! Ik kan niet geloven dat ik in minder dan 5 weken mijn kleine man zal ontmoeten. De ene keer lijkt 5 Weken een eeuwigheid en de andere keer kan ik niet geloven dat het nog maar zo kort duurt. Het nestelgedrag heeft mijn leven overgenomen, en dat is nog een “understatement”.

 

Het begon allemaal twee weekenden geleden. Mijn buren hadden op vrijdagavond een baby shower voor mij georganiseerd (twee weken nadat mijn tante hetzelfde deed voor familie en vrienden), dus ik had de officiële baby shower al achter de rug. Op zaterdag werd ik wakker en besloot ik naar de baby-winkel te gaan en alles te kopen wat ik niet met de baby showers had gekregen, maar wat ik wel nodig zou hebben voor de eerste paar weken na de komst van de baby. Het was een vermoeiend weekendje shoppen.
Al het winkelen heeft geleid tot een baby marathon weekend dit afgelopen weekend. Mijn man en ik hebben de baby kamer nu wel helemaal klaar en alles is opgezet. Wij hebben alle lakens, kleding, dekens, etc. gewassen. Wij hebben diverse kamers gereorganiseerd en schoongemaakt om ze meer baby proof te maken. We ontvouwde zelfs de wandelwagen, iets dat waarschijnlijk langer duurde dan zou moeten. We sloegen redelijk door in onze nestelgedrag, maar ik voel me nu wel goed voorbereid voor de baby.
 

Het enige "nadeel" was dat ik de afgelopen twee weekenden veel actiever was dan dat ik in een lange tijd geweest ben. Voorafgaand aan mijn nestelgedrag zag ik de insulineresistentie langzaam toenemen. Maar dit afgelopen weekend had ik door al die activiteit moeite om mijn bloedsuiker boven 3.8 mmol\l te houden. Ik maakte me echt zorgen, want ik had gehoord dat lage bloedsuikers een symptoom van placenta falen kan zijn. Ik besloot dat het bakken en eten van cupcakes een goede test zou zijn om te zien of mijn bloedsuikers zo laag zouden blijven. "Gelukkig", dat deden ze niet. Ik maak een klein grapje. Ik had wel echt cupcakes gebakken, maar ik belde eerst mijn arts om te vragen of ik me ongerust moest maken. Ze was het met me eens dat de bloedsuikers waarschijnlijk lager waren vanwege mijn activiteitenniveau en zolang ik geen drastische daling van mijn behoefte aan insuline zag en de baby nog steeds behoorlijk actief  is, ik niet al te bezorgd hoefde te zijn. De cupcakes waren heerlijk, maar maak je geen zorgen, mijn man heeft me geholpen ze op te eten.

Mijn huis voelt zich nu in ieder geval helemaal voorbereid voor de komst van de baby. Mijn man en ik hebben alleen nog steeds geen  naam voor hem dus ik hoop dat dat de volgende stap zal zijn. We hebben vandaag een afspraak bij de kinderarts en hopelijk kunnen we dan weer wat afstrepen van het to-do lijstje.
 

Ik ga naar het normale spreekuur en het spreekuur voor vrouwen die meer risico hebben gedurende de zwangerschap één keer per week en tot nu toe ziet de baby er goed uit. Ik ben technisch gezien 34 weken en 5 dagen zwanger, maar de baby wordt op 37 weken gemeten. Het hoge risico spreekuur was bezorgt dat mijn grote baby te wijten was aan mijn diabetes, maar ik heb vorige week mijn A1C opnieuw getest en het was 5,5, wat het hoge risico spreekuur  gerust stelde. Dus ik denk dat de grote baby slechts een gevolg is van genen (mijn man en ik waren beiden grote baby's). Over een week heb ik weer een groei scan, dus ik ben een beetje bezorgd over hoe groot hij zou kunnen worden. Echter, op het biofysische profiel  niet- stress test plus ultrasound evaluatie), krijgt hij perfecte scores dus dat is prettig om te weten.

In vijf weken ben ik samen met mijn kleine man en ik kan niet wachten!

Door Kelley Kent

Kent u mensen met diabetes die graag hun verhaal willen delen? Of misschien heeft u zelf wel iets te vertellen. Uw ervaring helpt immers de medemens. Houdt u dan niet in om contact met Boeren Medical op te nemen.

Algemeen (Twitter, facebook, RSS):

Deel dit artikel en volg onze nieuwsfeed: Twitter Facebook RSS