Dromen over Londen

Dromen over Londen

Kinderen: wat worden ze ongelooflijk snel groot. Fenne heeft in september de veilige haven van groep 8 verruild voor de opwindende wereld van de brugklas. In een paar maanden tijd is het kind dat ging spelen bij vriendinnetjes veranderd in een eigenwijze tiener die appt dat ze ‘ff gaat chillen met haar BFF’s’.
 
Ook de uitdagingen gaan met sprongen vooruit. Vond ik het vorig jaar nog spannend dat ze een slaapfeestje had bij een vriendinnetje uit haar klas, volgende maand vertrekt ze met school voor vier dagen naar Londen. Londen! Ze gaan met de hele cast & crew van de musical waarin Fenne danst. Het programma is een droom voor elke tiener: ze mogen heel chic naar ‘Les Miserables’, ze gaan griezelen in de London Dungeon, er is een middag vrij om te shoppen en ze slapen met z’n allen in een hostel. Fenne kan haar lol niet op!
 
Eerlijk is eerlijk, ik moest even slikken toen ik het te horen kreeg. Vond haar met 12 jaar nog veel te jong om vier dagen in het buitenland te zitten. En dacht meteen: hoe gaan we dat doen met haar diabetes? Ze is al vaker op een schooltripje geweest, maar altijd waren wij op minder dan een uur rijden bij haar vandaan. Engeland, daar zit een flink stuk water tussen. Dus even naar haar toe in geval van nood, dat zit er deze keer niet in. In Londen moet ze het allemaal zelf oplossen.
 
En nu komt het dus heel goed uit dat ze groot geworden is. Samen maken we een plan om alles goed te regelen en een oplossing klaar te hebben voor elke ‘wat als’. We bedenken wat ze meeneemt, op welk moment ze haar pomp gaat vervangen, welke afspraken ze met de begeleiders wil maken. ’s Avonds in bed fluistert ze: ‘Ik vind het best wel een beetje eng, mam.’ En ik zeg: ‘Dat is heel normaal. Maar wij weten dat je het kunt – en jij weet dat ook.’
 
Fenne telt de dagen tot haar Londentripje af. Ik hoop dat ze er met volle teugen van kan genieten. En dan bij voorkeur zonder pompverstoppingen, foutmeldingen op de sensor, vette hypo’s en hardnekkige hypers. Zonder paniek omdat ze is vergeten om dextro’s en koekjes in haar tas te stoppen. En als het kan: ook zonder heimwee. Ik gun het haar zo.