Diabeteszorg in Namibië

Diabeteszorg in Namibië

Inge Verhagen, schrijfster van het boek ‘Over de grens met diabetes’, ging afgelopen maart samen met haar man Cees voor de derde keer naar Namibië. Niet alleen om te genieten van de prachtige natuur en dieren maar ook om ‘lotgenoten’ met type 1 diabetes een hart onder de riem te steken en een bijdrage te leveren aan een betere zorg voor hen. Zelf heeft ze al 23 jaar type 1 diabetes.

Stellen van de diagnose

In Namibië zijn er maar een handjevolverpleegkundigen en diëtistes die kennis hebben van type 1 en 2 diabetes. Deze deskundigen wonen in de hoofdstad Windhoek of net daarbuiten. Gebieden die daar verder vandaan liggen moeten het zonder deze kennis doen. Als een kind T1D krijgt en hij/zij heeft het geluk dat een hulpverlener de symptomen herkent dan kan er meteen met insuline worden gestart. Helaas wordt de diagnose te vaak gemist, dan wordt gedacht dat een kind HIV heeft of een ernstige maagdarminfectie en overlijdt het. Insuline is beschikbaar via de staatsziekenhuizen, ook al zijn dit oude soorten die ernstige hypo’s kunnen geven en is de insuline soms op of ver over de datum. Patiënten moeten vaak ver (en duur) reizen naar een ziekenhuis.

Lees het verhaal van Inge

Tijdens ons laatste bezoek aan Namibië hebben we twee symposia bezocht in het noorden en midden van het land (Rundu en Otjiwarongo) waar gesproken werd over het probleem van hoge bloeddruk en diabetes (type 2 maar ook deels type 1) in Namibië. Deze symposia waren georganiseerd door dr Goagoseb, een Namibische internist die als doel heeft de ‘niet-infectieuze’ ziektes op de kaart te zetten in Namibië. Er gaat namelijk veel geld en voorlichting naar bestrijding van TBC, malaria en HIV, terwijl diabetes nauwelijks aandacht krijgt en wel voor enorme gezondheidsrisico’s en -problemen zorgt. 

Behoefte aan Diabetes-educators

We hebben ook dit jaar weer veel zorgverleners gesproken, uit alle uithoeken van het land. Het is meer dan duidelijk dat er een enorme behoefte is aan ‘diabetes-educators’. Dus zorgverleners met kennis over diabetes type 1 (en 2 diabetes) die deze kennis over kunnen brengen op patiënten en collega’s. Artsen in de grote steden hebben de kennis vaak wel maar zij moeten 60 patiënten op een dag zien en dan is er geen tijd voor voorlichting.

We hebben nu met de betrokkenen afgesproken dat we een ‘pilot training’ gaan starten, begin 2020. Er zullen dan verpleegkundigen/diëtisten/etc worden opgeleid tot ‘diabetes-educator’. Eerst alleen nog uit een bepaalde regio van het land maar dat zal dan worden uitgebreid naar het hele land. We willen eerst leren van wat er uit de ‘pilot’ komt. Logistiek zal een uitdaging worden. Er zijn zulke grote afstanden te overbruggen. We willen vooral gebruik maken van de kennis die er nu al is in Namibië en hen zelf het grootste deel van de training laten regelen. Wij zijn eigenlijk alleen de lijm en het vuur! En we zullen de kosten die ze niet zelf kunnen dragen moeten sponsoren, zoals vervoers- en verblijfskosten van deelnemers tijdens de training en de kosten voor het inzetten van trainers.

Delen van verhalen en informatie

Tijdens ons verblijf hebben we ook 2 bijeenkomsten gehad, in 2 verschillende plaatsen, met ‘lotgenoten’ met T1D. De leeftijd varieerde van 6 tot 40 jaar en de belangstelling was groot. Ze konden informatie en verhalen met elkaar delen, elkaar een hart onder de riem steken en ook de meegekomen ouders en partners hebben met elkaar kunnen spreken. Deze bijeenkomsten willen we zeker tijdens ons volgende bezoek weer organiseren en ook uitbreiden  naar meer plekken in het land.

 Meer informatie of helpen?

We hebben 10 insuline koeltasjes (FRIO tasjes) en gedoneerde bloedsuiker-teststripjes, meters en verbandmaterialen achter gelaten bij de diabetesverpleegkundige in de hoofdstad Windhoek. Zij ziet de mensen met diabetes die deze materialen zelf niet kunnen betalen. De koeltasjes zijn voor de kinderen die onder de hoede zijn van de ‘Namibian Diabetes Lifestyle Foundation’. Alle kosten met betrekking tot hun T1D worden door deze stichting gedekt, het gaat om 18 kinderen van 2 tot 18 jaar oud. Zonder deze stichting zouden zij niet overleven. Er zijn veel meer FRIO tasjes nodig, niet alleen voor de kinderen uit de stichting maar ook voor andere insuline-afhankelijke mensen in de dorpen. Er is vaak geen koelkast in het dorp, de insuline wordt bewaard in de watertank op het dak. De meeste dagen van het jaar wordt het, zeker in de dorpen omringd door wit zand, boven de 35 graden. De watertank wordt heet en de insuline dan ook. De werking van de insuline gaat dan sterk achteruit.

Mocht u meer willen weten of iets willen helpen? Neem gerust contact met mij op via: overdegrens@hotmail.com. Of koop mijn boek 'Over de grens met diabetes', via de website www.jdrf.nl/overdegrens. Het laatste hoofdstuk gaat over Namibië en staat verder vol met prachtige (reis) ervaringen en handige tips. De totale opbrengst van het boek (€10 + evt. verzendkosten) gaat naar Stichting JDRF.

Een mooie zomer gewenst!

Hartelijk groet Inge Verhagen